ଓ୍ୱାଶିଂଟନ୍ ଡିସି: ଭେନେଜୁଏଲାର ରାଷ୍ଟ୍ରପତି ନିକୋଲାସ୍ ମାଦୁରୋ ଏବଂ ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀ ସିଲିଆ ଫ୍ଲୋରେସ୍ଙ୍କ ଗିରଫଦାରୀ ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱକୁ ଚକିତ କରିଦେଇଛି। ଏହି ଘଟଣା କେବଳ ଏକ ରାଜନୈତିକ ନାଟକ ନୁହେଁ, ବରଂ ଆମେରିକାର ସାମରିକ ଶକ୍ତିର ଏକ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ପ୍ରଦର୍ଶନ। ଆମେରିକୀୟ ରାଷ୍ଟ୍ରପତି ଡୋନାଲ୍ଡ ଟ୍ରମ୍ପ୍ ଏହାକୁ ନିଜର ଏକ ବଡ଼ ଉପଲବ୍ଧି ବୋଲି ବିଚାର କରୁଛନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ଏହା ପଛରେ ଲୁଚିଛି ଚୀନ୍ ଏବଂ ରୁଷ୍ଙ୍କୁ ଏକ କଡ଼ା ସଙ୍କେତ । ଯଦି ଆମେରିକା ଚାହିଁବ, ତେବେ କୌଣସି ନେତାଙ୍କୁ ଗିରଫ କରିପାରିବ।
ଏହି ଅପରେସନ୍ର ତ୍ୱରିତ ଏବଂ ଗୋପନୀୟତା ଇସ୍ରାଏଲର ଗୁଇନ୍ଦା ସଂସ୍ଥା ମୋସାଡ୍ର କାର୍ଯ୍ୟଶୈଳୀକୁ ମନେ ପକାଉଛି। ଇତିହାସରେ ଏଭଳି ଅପରେସନ୍ ସହଜ ନୁହେଁ। ୧୯୮୯ରେ ପାନାମା ଆକ୍ରମଣରେ ଆମେରିକାକୁ ଡିକ୍ଟେଟର୍ ମାନୁଏଲ୍ ନୋରିଏଗାଙ୍କୁ ଧରିବାକୁ ଦୁଇ ସପ୍ତାହ ଲାଗିଥିଲା, ଯେଉଁଥିରେ ୨୬ ଆମେରିକୀୟ ସୈନ୍ୟ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଥିଲେ ଏବଂ ଶହ ଶହ ପାନାମାନୀୟ ନାଗରିକ ପ୍ରାଣ ହରାଇଥିଲେ। ସେହିପରି ଇରାକ୍ରେ ସଦ୍ଦାମ୍ ହୁସେନ୍ଙ୍କୁ ଧରିବାକୁ ନଅ ମାସ ଲାଗିଥିଲା, ଏବଂ ପରେ ଦେଶରେ ହିଂସା ଓ ଅସ୍ଥିରତା ଲମ୍ବା ସମୟ ଚାଲିଥିଲା। କିନ୍ତୁ ଏଥର ଆମେରିକା ଅଳ୍ପ ସମୟରେ ମାଦୁରୋଙ୍କୁ ଗିରଫ କରି ଦେଶ ବାହାରକୁ ନେଇଯାଇଛି। ଏହାର ପଛରେ ମାଦୁରୋଙ୍କ ନିକଟତମ ସହଯୋଗୀମାନଙ୍କ ସହାୟତା ଥିବା ଅନୁମାନ କରାଯାଉଛି।
ଟ୍ରମ୍ପ୍ ଏହି ଅପରେସନ୍କୁ ନିଜର ବଡ଼ ବିଜୟ ଭାବେ ଉପସ୍ଥାପନ କରୁଛନ୍ତି, ଯାହା ଆମେରିକାକୁ ବିଶ୍ୱର ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସାମରିକ ଶକ୍ତି ଭାବେ ପ୍ରମାଣିତ କରୁଛି। କିନ୍ତୁ ଏହାର ପ୍ରକୃତ ଅର୍ଥ କଣ ଚୀନ୍ ଏବଂ ରୁଷ୍ ପାଇଁ? ଏହି ଦୁଇ ଦେଶ ମାଦୁରୋଙ୍କ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ସମର୍ଥକ ଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ସହଯୋଗୀଙ୍କୁ ହାତକଡ଼ିରେ ବାନ୍ଧି ବିଦେଶୀ କୋର୍ଟରେ ହାଜର କରିବା ଏହି ଦେଶମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ବଡ଼ ଧକ୍କା। ଯେକୌଣସି ଡିକ୍ଟେଟର୍ ବା ଏକଛତ୍ରବାଦ ଶାସକଙ୍କ ପାଇଁ ଏହା ଏକ ଭୟଙ୍କର ସଙ୍କେତ, ଆମେରିକା ଚାହିଁଲେ କାହାକୁ ବି ଗିରଫ କରିପାରିବ।
ରୁଷ୍ ରାଷ୍ଟ୍ରପତି ଭ୍ଲାଦିମିର୍ ପୁଟିନ୍ ଏଭଳି ଘଟଣାରେ ପୂର୍ବରୁ ଅସ୍ୱସ୍ତି ଅନୁଭବ କରିଛନ୍ତି। ୨୦୧୧ରେ ଲିବିୟା ନେତା ମୁଆମ୍ମର୍ ଗଦ୍ଦାଫୀଙ୍କ ହତ୍ୟା ତାଙ୍କୁ ଚିନ୍ତିତ କରିଥିଲା। ସେ ଗଦ୍ଦାଫୀଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ଭିଡିଓକୁ ବାରମ୍ବାର ଦେଖିଥିଲେ, କାରଣ ତାଙ୍କୁ ଭୟ ଥିଲା ଯେ ଏଭଳି କିଛି ତାଙ୍କ ସହ ଘଟିପାରେ। ମାଦୁରୋଙ୍କ ଗିରଫ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ରୁଷ୍ ଏବଂ ଚୀନ୍କୁ ଚିନ୍ତାରେ ପକାଇଛି। ତଥାପି, ଏହି ଭୟର ସୀମା ହୋଇପାରେ। ମସ୍କୋ ଏବଂ ବେଜିଂରେ ଅନେକ ବିଶ୍ୱାସ କରନ୍ତି ଯେ ଟ୍ରମ୍ପ୍ ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱ ନୁହେଁ, କେବଳ ନିଜ କ୍ଷେତ୍ରରେ ପ୍ରାଧାନ୍ୟ ଦେଖାଇବାକୁ ଆଗ୍ରହୀ। ସମାଲୋଚକମାନେ କହନ୍ତି ଯେ ଟ୍ରମ୍ପ୍ ଦୁର୍ବଳ ଦେଶମାନଙ୍କ ବିରୋଧରେ କଠୋର କାର୍ଯ୍ୟାନୁଷ୍ଠାନ ନିଅନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ୟୁକ୍ରେନ୍ ପ୍ରସଙ୍ଗରେ ରୁଷ୍ କିମ୍ବା ତାଇୱାନ୍ ପ୍ରସଙ୍ଗରେ ଚୀନ୍ ସହ ଅଧିକ ଆକ୍ରମଣାତ୍ମକ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ।
ଟ୍ରମ୍ପ୍ଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟକାଳରେ ଆମେରିକା ଅନେକ ସୀମିତ ସାମରିକ କାର୍ଯ୍ୟାନୁଷ୍ଠାନ କରିଛି। ନାଇଜେରିଆରେ ଆଇଏସ୍ଆଇଏସ୍ ସଂଯୋଗୀ ଗୋଷ୍ଠୀମାନଙ୍କ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ, ୟେମେନ୍ରେ ହୁଥି ବିଦ୍ରୋହୀମାନଙ୍କୁ ଟାର୍ଗେଟ୍ ଏବଂ ଇରାନ୍ର ନ୍ୟୁକ୍ଲିୟର୍ ପ୍ରୋଗ୍ରାମ୍ ଉପରେ ଏକ ଛୋଟ କିନ୍ତୁ ତ୍ୱରିତ ଅପରେସନ୍।
ବିଶେଷଜ୍ଞ କହନ୍ତି ଯେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟାନୁଷ୍ଠାନମାନଙ୍କର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଟ୍ରମ୍ପ୍ଙ୍କ ସମର୍ଥକମାନଙ୍କୁ ଖୁସି କରିବା ଏବଂ ବିଜୟ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିବା। ମାଦୁରୋଙ୍କ ଗିରଫ ଦକ୍ଷିଣ ଆମେରିକାର ନେତାମାନଙ୍କୁ ଏକ କଡ଼ା ଚେତାବନୀ – ଯଦି ଆମେରିକାର ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ମାନନ୍ତି ନାହିଁ, ତେବେ ଗମ୍ଭୀର ପରିଣାମ ଭୋଗିବାକୁ ପଡ଼ିବ। କିନ୍ତୁ ବିଶ୍ୱବ୍ୟାପୀ ଦେଖିଲେ, ଏହାର ପ୍ରଭାବ ଏତେ ବଡ଼ ନୁହେଁ।
ଟ୍ରମ୍ପ୍ ପ୍ରଶାସନର ଜାତୀୟ ସୁରକ୍ଷା ନୀତିରେ ‘ଆମେରିକା ଫାର୍ଷ୍ଟ’ ନୀତିକୁ ପ୍ରାଥମିକତା ଦିଆଯାଇଛି, ଯାହା ନିଜ ସ୍ୱାର୍ଥ ଏବଂ କ୍ଷେତ୍ରକୁ ପ୍ରଥମେ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ କହୁଛି। ଏହା ୧୮୨୩ର ମନ୍ରୋ ଡକ୍ଟ୍ରିନ୍ର ପୁନର୍ଜୀବନ ଭଳି, ଯାହା ପଶ୍ଚିମ ଗୋଲାର୍ଦ୍ଧକୁ ଆମେରିକାର ପ୍ରଭାବ କ୍ଷେତ୍ର ଭାବେ ବିବେଚନା କରେ। ଏହି ଚିନ୍ତାଧାରାରେ କାନାଡାକୁ ୫୧ତମ ରାଜ୍ୟ କରିବା, ମେକ୍ସିକୋ ଉପସାଗରର ନାମ ବଦଳାଇବା ଏବଂ ଗ୍ରୀନ୍ଲ୍ୟାଣ୍ଡ୍ ଉପରେ ଦାବି କରିବା ଭଳି ପ୍ରସ୍ତାବ ଆସିଛି। ଭେନେଜୁଏଲାରେ ଶକ୍ତି ପରିବର୍ତ୍ତନ ଏହି ନୀତିର ଏକ ଅଂଶ ଭାବେ ଦେଖାଯାଉଛି।
ଯଦି ଚୀନ୍ ଏବଂ ରୁଷ୍ ଏହାକୁ ଆମେରିକାର ବିଶ୍ୱବ୍ୟାପୀ ଦାୟିତ୍ୱରୁ ପଛଘୁଞ୍ଚା ଭାବେ ଦେଖନ୍ତି, ତେବେ ସେମାନେ ନିଜକୁ ଅଧିକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ଆକ୍ରମଣାତ୍ମକ ଅନୁଭବ କରିପାରନ୍ତି, ଯାହା ବିଶ୍ୱରେ ଅସ୍ଥିରତା ବଢ଼ାଇପାରେ। ଆମେରିକାର ଯୁକ୍ତି ହେଉଛି ଯେ ପ୍ରଥମେ ନିଜ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଶକ୍ତି ସ୍ଥାପନ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ, ତେବେ ବିଶ୍ୱ ନେତୃତ୍ୱ କରିପାରିବ। କିନ୍ତୁ ଏକଥା ସ୍ପଷ୍ଟ ଯେ ମାଦୁରୋଙ୍କ ଗିରଫ ଚୀନ୍, ରୁଷ୍ ଏବଂ ସମଗ୍ର ଦକ୍ଷିଣ ଆମେରିକାକୁ ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ଅସ୍ୱସ୍ତିକର ସଙ୍କେତ ଦେଇଛି।
Comments are closed.