ନୂଆଦିଲ୍ଲୀ: “ଧନୀ ଆହୁରି ଧନୀ ହେଉଛନ୍ତି ଏବଂ ଗରିବ ଅଧିକ ଗରିବ ହେଉଛନ୍ତି ।” ଏହା କେବଳ କୌଣସି ପୁରୁଣା ପ୍ରବାଦ ନୁହେଁ, ବରଂ ବର୍ତ୍ତମାନର ବିଶ୍ୱ ଅର୍ଥନୀତିର ଏକ ନିଷ୍ଠୁର ବାସ୍ତବତା । ସାମ୍ପ୍ରତିକ ଏକ ସର୍ବେକ୍ଷଣ ରିପୋର୍ଟରୁ ଜଣାପଡ଼ିଛି ଯେ ବିଶ୍ୱରେ ଆର୍ଥିକ ଅସମାନତା ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଉଛି । ବିଶେଷ କରି ଭାରତ, ଆମେରିକା ଏବଂ ଋଷିଆ ଭଳି ବିଶ୍ୱର ପ୍ରମୁଖ ତଥା ବୃହତ୍ ରାଷ୍ଟ୍ରଗୁଡ଼ିକରେ ଦେଶର ଅଧିକାଂଶ ସମ୍ପତ୍ତି କେବଳ କିଛି ହାତଗଣତି ଲୋକଙ୍କ ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ କେନ୍ଦ୍ରୀଭୂତ ହୋଇ ରହିଛି । ଏହା ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱର ଅର୍ଥନୈତିକ ସନ୍ତୁଳନ ପ୍ରତି ଏକ ବଡ଼ ବିପଦ ସୃଷ୍ଟି କରିଛି ।
ରିପୋର୍ଟ ଅନୁଯାୟୀ, ଆମେରିକା ଭଳି ପୁଞ୍ଜିବାଦ ଦେଶ ହେଉ କିମ୍ବା ଋଷିଆ ଏବଂ ଭାରତ ଭଳି ବିକାଶଶୀଳ ତଥା ମିଶ୍ରିତ ଅର୍ଥନୀତି ଥିବା ଦେଶ, ସବୁଠାରେ ସ୍ଥିତି ପ୍ରାୟତଃ ସମାନ । ଏହି ଦେଶଗୁଡ଼ିକରେ ମୋଟ ଜାତୀୟ ସମ୍ପତ୍ତିର ଏକ ବଡ଼ ଭାଗ କେବଳ ଉପର ସ୍ତରର ୧ ପ୍ରତିଶତ ବା ୧୦ ପ୍ରତିଶତ ଅତି-ଧନୀ ଶ୍ରେଣୀର ଲୋକଙ୍କ ପାଖରେ ଗଚ୍ଛିତ ଅଛି । ଏହାର ସିଧାସଳଖ ଅର୍ଥ ହେଉଛି, ଦେଶର ସାଧାରଣ ଜନତା, ଶ୍ରମିକ ଏବଂ ମଧ୍ୟବିତ୍ତ ପରିବାରଗୁଡ଼ିକ ଦିନରାତି କଠିନ ପରିଶ୍ରମ କରୁଥିବା ବେଳେ, ଦେଶର ଆର୍ଥିକ ଅଭିବୃଦ୍ଧିର ପ୍ରକୃତ ସିଂହଭାଗ ଲାଭ କେବଳ ମୁଷ୍ଟିମେୟ ଶିଳ୍ପପତି ଓ ବିଲିୟନେୟାରଙ୍କ ଖାତାକୁ ଯାଉଛି ।
ଭାରତ ପରିପ୍ରେକ୍ଷୀରେ ଏହି ତଥ୍ୟ ଅଧିକ ଉଦ୍ବେଗଜନକ । ଆମ ଦେଶର ବିପୁଳ ଜନସଂଖ୍ୟାକୁ ଦୃଷ୍ଟିରେ ରଖିଲେ ଏହି ଆର୍ଥିକ ବୈଷମ୍ୟ ଅନେକ ସାମାଜିକ ସମସ୍ୟାକୁ ଜନ୍ମ ଦେଉଛି । ନିକଟ ଅତୀତରେ ପ୍ରକାଶିତ ବିଭିନ୍ନ ବିଶ୍ୱସ୍ତରୀୟ ଆର୍ଥିକ ସର୍ବେକ୍ଷଣରୁ ମଧ୍ୟ ଏହା ସ୍ପଷ୍ଟ ହୋଇଛି ଯେ, ମହାମାରୀ ପରଠାରୁ ଭାରତୀୟ କୋଟିପତିମାନଙ୍କ ସମ୍ପତ୍ତି ଆକାଶଛୁଆଁ ହୋଇଥିବା ବେଳେ ନିମ୍ନ ଆୟକାରୀ ବର୍ଗର ଲୋକେ ଦୁଇ ଓଳି ଦୁଇ ମୁଠା ଖାଇବାକୁ ଏବଂ ମୌଳିକ ଆବଶ୍ୟକତା ପୂରଣ କରିବାକୁ କଡ଼ା ସଂଘର୍ଷ କରୁଛନ୍ତି । ଧନୀମାନେ ସେୟାର ବଜାର ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ନିବେଶ ମାଧ୍ୟମରେ ନିଜର ସମ୍ପତ୍ତିକୁ ବହୁଗୁଣିତ କରୁଛନ୍ତି, ଅଥଚ ଦେଶର ଏକ ବଡ଼ ଜନସଂଖ୍ୟା ଋଣଯନ୍ତାରେ ଫସି ରହୁଛନ୍ତି ।
ଅର୍ଥନୀତିଜ୍ଞମାନଙ୍କ ମତରେ, ଯଦି ସମ୍ପତ୍ତିର ଏଭଳି ଅସମାନ ବଣ୍ଟନ ଲଗାତାର ଜାରି ରହେ, ତେବେ ଆଗାମୀ ଦିନରେ ଏହା ଗଭୀର ସାମାଜିକ ଅସ୍ଥିରତା ଓ ଅସନ୍ତୋଷ ସୃଷ୍ଟି କରିବାର ଆଶଙ୍କା ରହିଛି । ବିଶେଷଜ୍ଞମାନେ ପରାମର୍ଶ ଦେଇଛନ୍ତି ଯେ, ସରକାରମାନେ ଟିକସ ବ୍ୟବସ୍ଥାରେ ସୁଧାର ଆଣିବା, ଧନୀକ ଶ୍ରେଣୀ ଉପରେ ସମ୍ପତ୍ତି ଟିକସ ଲାଗୁ କରିବା ଏବଂ ସେଥିରୁ ଆଦାୟ ଅର୍ଥକୁ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ, ଶିକ୍ଷା ଓ ଗରିବ କଲ୍ୟାଣ ଯୋଜନାରେ ନିବେଶ କରିବା ନିତାନ୍ତ ଆବଶ୍ୟକ ।
