କବିତା : କର୍ତ୍ତବ୍ୟ
ମିନାକ୍ଷୀ ଦ୍ବିବେଦୀ
ସମସ୍ତେ ଆସନ୍ତି ଯାଆନ୍ତି
ସେ(ମାଟି) କିନ୍ତୁ ମୁହଁ ପାତି ପଡ଼ି ରହିଛି
କୁଆଡେ ଯିବାର ନଥାଏ,
ନା ସ୍ବର୍ଗକୁ ନା ନର୍କକୁ,
ନା ମନ୍ଦିରକୁ ନା ମସଜିଦକୁ,
ସମସ୍ତେ ଟାଣି ହୋଇ ଆସନ୍ତି ଶେଷ ସମୟରେ।
ଭଲପାଏ ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ତାର ଉଷ୍ଣ କିରଣକୁ,
ଭଲପାଏ ଜହ୍ନକୁ ତାର…