Bhasa bahgbata

ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ କୁମାର ତ୍ରିପାଠୀଙ୍କ ବିଶେଷ ଉପସ୍ଥାପନା ବିଭ୍ରାଂତ ଅସ୍ଥିର ଚିଂତନ କରେ ସମସ୍ୟା ଉତ୍ପାଦନ ଅଭ୍ରାଂତ ନିର୍ଦିଷ୍ଟ ଚିଂତନ ଉତ୍ପନ୍ନ କରେ ସମାଧାନ ମନର ସ୍ବାର୍ଥବିହୀନତା ପ୍ରଗତି, ସମୃଦ୍ଧି ପ୍ରଦାତା କାର୍ଯ ହିଁ ପ୍ରକୃତ ପ୍ରାର୍ଥନା ହେଉ ଏ ସତ୍ୟ ଏବେ ଘେନା ଅହଂନାଶ…

ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ କୁମାର ତ୍ରିପାଠୀଙ୍କ ନିୟମିତ ବିଭାଗ ଚକ:ଛକ ଓ ଚୋଟ:ଛୋଟ ପ୍ରଭେଦ ହୋଇଗଲେ ନଷ୍ଟ ଚାଲ:ଛାଲ ଓ ଚାପ:ଛାପ ପାର୍ଥକ୍ଯ କରିଲେ ବିଲୋପ ଗୁଂଡାଟି ଲୋକକୁ ଚେଚୁଚି ଲୋକଟି ଲୋତକ ପୋଚୁଚି କଦଳୀ ବଢ଼ିଆ ପାଚିଚି ଖାଇଲେ ପାଟିକୁ ରୁଚୁଚି ଯେନକେନ ଏଠି ବଂଚିଚି ଭଲମଂଦ କିଏ ବାଚୁଚି…

ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ କୁମାର ତ୍ରିପାଠୀଙ୍କ ନିୟମିତ ବିଭାଗ ଯାହା ଥିଲା, ତାହାକୁ ସ୍ମରି କାହାଗେ କରିବା ଗୁହାରି ଯେତେ ମଣିଷ ସେତେ ତୁଂଡ ବହୁ ଶବ୍ଦ ହୁଅଂତି ରୁଂଡ ଏହା ଚାଲିଛି ନିରବଧି ପ୍ରକ୍ରିୟା ପାରିବାନି ରୋଧି ଅଗ୍ର-ଚିଂତକ ସଂଖ୍ୟା ଅଳ୍ପ ହେଲେ ହିଁ ଚଳେ ଗାଲୁ ଗଳ୍ପ କଲେ ଅଧିକ…

ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ କୁମାର ତ୍ରିପାଠୀଙ୍କ ନିୟମିତ ବିଭାଗ ଭାଷା କରିବା କଷ୍ଟକର ଅତ୍ୟଂତ ସହଜ ବ୍ୟାପାର ନିର୍ମଳ ଆଉ ସ୍ବାଭାବିକ ହୁଅଂତୁ ଆମର ଲେଖକ ମିଳିବ ପୁନଶ୍ଚ ଆଦର ମନରୁ ଉଭେଇବ ଡର ଦେଖାଉଥିଲେ ଶବ୍ଦ-ଜ୍ଞାନ ସ୍ବଭାଷା ହୋଇବ ନିଶ୍ଚିହ୍ନ ଏମିତି ଲେଖିବା କଠିନ ସଂଧି ସମାସ ଆଦିରେ…

ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ କୁମାର ତ୍ରିପାଠୀଙ୍କ ନିୟମିତ ବିଭାଗ ବିଦ୍ୟମାନ ଓ ଅଂତର୍ଧାନ ପରମେଶ୍ବରଂକର ଗୁଣ ନ କରି ଅନ୍ୟତ୍ର ସଂଧାନ ଆଗ ଅଂଡାଳ ନିଜ ମନ ସବୁଠି ଉପସ୍ଥିତ ରହି କାହାକୁ କିଛି ବି ନ କହି କରାଂତି ନିଜ ସବୁ କାର୍ଯ ସିଏ ତ ସର୍ବଦା ସ୍ବୀକାର୍ଯ ସେ ଯେଣୁ ଅନଂତ ପ୍ରେରଣା ହୁଅଂତି…

ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ କୁମାର ତ୍ରିପାଠୀଙ୍କ ନିୟମିତ ବିଭାଗ ବନରେ ଗଛଟିଏ ହୋଇ ମୁଁ ନିଜେ ପାରିବି କି ରହି ? ଦିଅଂତି, ପାଆଂତି ଆନଂଦ ରହଂତାନାହିଁ ଦ୍ବିଧା, ଦ୍ବଂଦ୍ବ ଏଠାରେ ସରିଲେ ଜୀବନ ହେ ପ୍ରଭୁ! ବାଛି ତପୋବନ ମୋତେ କରିବ ଗୋଟେ ଗଛ ମୋର ଏ ଇଚ୍ଛା ନୁହେ ମିଛ ମହାବନରେ ବୃକ୍ଷମାନ…

ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ କୁମାର ତ୍ରିପାଠୀଙ୍କ ନିୟମିତ ବିଭାଗ ଜ୍ଞାନ ବିସ୍ତାର ପାଇଁ ଲୋଡ଼ା ଅଳ୍ପ ଅଧିକ ଲେଖା ପଢ଼ା କେବଳ ଜୀବନଯାପନ ସକାଶେ ପାଣି ଓ ଖାଦ୍ୟାନ୍ନ ବଦଭ୍ୟାସ ଓ ସଦଭ୍ୟାସ କରିଲେ ମନକୁ ବିବଶ ଅଭ୍ୟାସ ପାଳିବା ଅଭ୍ୟାସ ଘଟାଏ ଭାଷାର ବିନାଶ …

ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ ତ୍ରିପାଠୀଙ୍କ ନିୟମିତ ବିଭାଗ ‘ଭାଷା ଭାଗବତ’ ଯାହାକୁ କରିବ ବିରୋଧ ସେ ହେବ ଅଧିକ ସମୃଦ୍ଧ ଧନୀକୁ ବିରୋଧ କରିବ ସେ କେବେ ହେବନି ଗରିବ ଜ୍ଞାନୀଂକୁ କରିଲେ ବିରୋଧ ହୁଅଂତି ନିଶ୍ଚିଂତ ପ୍ରବୁଦ୍ଧ ଏହା ତ ଜନମନସ୍ତତ୍ତ୍ବ ହୋଇସାରିଛି ପ୍ରମାଣିତ ଈର୍ଷାଳୁ କରିଲେ ବିରୋଧ…

ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ ତ୍ରିପାଠୀଙ୍କ ନିୟମିତ ବିଭାଗ ‘ଭାଷା ଭାଗବତ’ ଜଣେ ଶିଖିଲେ ଗୋଟେ ଭାଷା ତା'ର ସ୍ମୃତିରେ ବାଂଧେ ବସା ଭାଷା ହୁଏନି ମନୁ ଖେଦି ମର୍ମକୁ ଯାଇଥାଏ ଭେଦି ସ୍ମୃତିରୁ ଭାଷା ଉନ୍ମୂଳନ ପ୍ରୟାସ ହୁଏ ଅକାରଣ କରୁଁ ନ କରୁଁ ବ୍ୟବହାର ସ୍ମୃତିରେ ରହେ ନିରଂତର କଥା କହୁଁ କି…

ପ୍ରଫୁଲ୍ଲ ତ୍ରିପାଠୀଙ୍କ ନିୟମିତ ବିଭାଗ ‘ଭାଷା ଭାଗବତ’ ମିଳେନି କାନମୋଡ଼ା, ବିଧା ତେବେ ବି କାହିଁ ଅସୁବିଧା ? ଯେ ଯାହା ପାରୁଁ, ତାହା ଲେଖୁଁ ନିଜେ ହିଁ ନିଜଠାରୁ ଶିଖୁଁ ସମାଜ ତା ବାଟରେ ଯାଏ କାହାକୁ ବାଟ ନ ବତାଏ ଏକାକୀ ହୋଇ, ଦେଲେ ଲେଖି ଯେ କେହି ହୋଇପାରେ ସୁଖୀ ଲୋକଂକ…