ଭୁବନେଶ୍ୱର: ଓଡ଼ିଶାର ଦୁର୍ଗମ ଆଦିବାସୀ ଅଞ୍ଚଳରେ ପୁଷ୍ଟିହୀନତା ଏବେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ସଙ୍କଟ ଭାବେ ଉଭା ହୋଇଛି। କୋଟି କୋଟି ଟଙ୍କାର ସରକାରୀ ଯୋଜନା ଓ କଲ୍ୟାଣକାରୀ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମ ସତ୍ତ୍ୱେ ବାସ୍ତବ ଚିତ୍ର କେତେ ସାଙ୍ଘାତିକ, ତାହା ଉତ୍କଳ ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟ ଦ୍ୱାରା କରାଯାଇଥିବା ଏକ ସଦ୍ୟ ସର୍ବେକ୍ଷଣରୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ହୋଇଛି। ସର୍ବେକ୍ଷଣର ଚାଞ୍ଚଲ୍ୟକର ତଥ୍ୟ ଅନୁଯାୟୀ, ରାଜ୍ୟର ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ବିକାଶକ୍ଷମ ଜନଜାତି (ପିଭିଟିଜି ବା PVTG) ଗୋଷ୍ଠୀର ୫୩ ପ୍ରତିଶତରୁ ଅଧିକ ମହିଳା ଏବେ ରକ୍ତହୀନତା (ଆନେମିଆ)ର ଶିକାର ହୋଇଛନ୍ତି।
ଉତ୍କଳ ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟର ସେଣ୍ଟର ଅଫ୍ ଏକ୍ସଲେନ୍ସ ଆଣ୍ଡ ଷ୍ଟଡିଜ୍ ଅନ୍ ଟ୍ରାଇବାଲ ଆଣ୍ଡ ମାର୍ଜିନାଲାଇଜଡ୍ କମ୍ୟୁନିଟିଜ୍ ପକ୍ଷରୁ ୨,୦୪୧ଟି ଆଦିବାସୀ ପରିବାରର ୯,୨୨୨ ଜଣଙ୍କ ଉପରେ ଏହି ବିସ୍ତୃତ ଅଧ୍ୟୟନ କରାଯାଇଥିଲା। ରିପୋର୍ଟ ମୁତାବକ, କେବଳ ମହିଳା ନୁହନ୍ତି, ବରଂ ଏହି ସମ୍ପ୍ରଦାୟର ପ୍ରାୟ ୩୭ ପ୍ରତିଶତ ପୁରୁଷ ମଧ୍ୟ ରକ୍ତହୀନତାର ସମ୍ମୁଖୀନ ହେଉଛନ୍ତି। ଏଥିମଧ୍ୟରୁ ମାଙ୍କିଡିଆ ଏବଂ ବଣ୍ଡା ଜନଜାତିର ପୁରୁଷଙ୍କ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଏହି ହାର ଯଥାକ୍ରମେ ୫୯.୧୮% ଓ ୫୬.୩୦% ରହିଛି, ଯାହାକି ସାଧାରଣ ହାରଠାରୁ ଯଥେଷ୍ଟ ଅଧିକ ଏବଂ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉଦ୍ବେଗଜନକ ଅଟେ। ସେହିପରି ଲୋଧା (୪୭.୩୨%) ଏବଂ ଲାଞ୍ଜିଆ ସଉରା (୩୯.୨୬%) ସମ୍ପ୍ରଦାୟ ମଧ୍ୟ ଗୁରୁତର ରକ୍ତହୀନତା ଦେଇ ଗତି କରୁଛନ୍ତି।
ଆଦିବାସୀ କିଶୋର-କିଶୋରୀମାନଙ୍କ କ୍ଷେତ୍ରରେ ପୁଷ୍ଟିହୀନତା ସ୍ଥିତି ଆହୁରି ହୃଦୟ ବିଦାରକ। ଅଧ୍ୟୟନରୁ ଜଣାପଡ଼ିଛି ଯେ ୫୦.୭୪% ଆଦିବାସୀ କିଶୋରୀ ‘ଷ୍ଟଣ୍ଟିଂ’ (ଶାରୀରିକ ଅଭିବୃଦ୍ଧି ବାଧାପ୍ରାପ୍ତ) ସମସ୍ୟାର ଶିକାର ହୋଇଛନ୍ତି। ହିଲ୍ ଖଡ଼ିଆ ସମ୍ପ୍ରଦାୟରେ ସର୍ବାଧିକ ୮୨.୭୬% କିଶୋରୀ ଷ୍ଟଣ୍ଟିଂର ଶିକାର ହୋଇଥିବା ବେଳେ ପାଉଡ଼ି ଭୂୟାଁରେ ଏହା ୭୨.୭୩% ରହିଛି, ଯାହା ଏକ ବଡ଼ ଜନସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ଜରୁରୀକାଳୀନ ପରିସ୍ଥିତିକୁ ଇଙ୍ଗିତ କରୁଛି। ଅନ୍ୟପକ୍ଷରେ, ଦୈନନ୍ଦିନ ଖାଦ୍ୟ ଅଭାବରୁ ୩୦.୮୮% କିଶୋର ତୀବ୍ର ପୁଷ୍ଟିହୀନତା ବା ଅତ୍ୟଧିକ ପତଳାପଣର ସମ୍ମୁଖୀନ ହେଉଛନ୍ତି।
କେବଳ ପୁଷ୍ଟିକର ଆହାର ଅଭାବ ନୁହେଁ, ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟସେବାର ପହଞ୍ଚ ମଧ୍ୟ ଏହି ଦୁର୍ଗମ ଅଞ୍ଚଳରେ ନୈରାଶ୍ୟଜନକ ରହିଛି। ରିପୋର୍ଟ ଅନୁଯାୟୀ, ଆଜି ବି ୫୯% ପ୍ରସବ ଡାକ୍ତରଖାନା ପରିବର୍ତ୍ତେ ଘରେ ହିଁ ହେଉଛି। ଏହା ସିଧାସଳଖ ପ୍ରମାଣ କରୁଛି ଯେ ମାତୃ ଓ ଶିଶୁ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟସେବା ଏହି ସମ୍ପ୍ରଦାୟ ନିକଟରେ ସଠିକ୍ ଭାବେ ପହଞ୍ଚି ପାରୁନାହିଁ। ଗୋଟିଏ ପ୍ରକାର ଯୋଜନା ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଲାଗୁ ନକରି, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜନଜାତିର ସଂସ୍କୃତି ଓ ସାମାଜିକ ସ୍ଥିତିକୁ ଦୃଷ୍ଟିରେ ରଖି ରାଜ୍ୟ ସରକାର ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ତଥା ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ପୁଷ୍ଟିକର ଆହାର ଓ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବା ନିହାତି ଜରୁରୀ ବୋଲି ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ବିଶେଷଜ୍ଞ ଏବଂ ଗବେଷକମାନେ ପରାମର୍ଶ ଦେଇଛନ୍ତି।