Odia Poem

ସୁପ୍ରିୟା ପଣ୍ଡା  ହେ ଗୌତମ ଆଉ ଲୋଡ଼ା ନାହିଁ ନିର୍ବାଣ ମୋ ଅଂହକାରର ପରିବର୍ଦ୍ଧିତ ସୀମାରେ, କାମନାର ବିନାଶ ଅସମ୍ଭବ ମୁଁ ଚାହେଁ ଅୟୁତ ଅୟୁତ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଆଞ୍ଜୁଳିଏ ସୁଖ ପାଇଁ । ପାପ ପୁଣ୍ୟର ହିସାବ କରିବାକୁ ମୋର ବା ସମୟ କାହିଁ ନୁହେଁ ବି ମୁଁ ଚଣ୍ଡାଶୋକ ଦୟାନଦୀର…

ସ୍ମୃତି ରଞ୍ଜନ ତ୍ରିପାଠୀ ଜହ୍ନ ରାଇଜ କଥା ପିଲାବେଳୁ ଶୁଣିଛି । ଶୁଣିଛି ବି ଅୟୁତ ଯନ୍ତ୍ରଣାର କାରାଗାରରୁ ଶିଶୁହନ୍ତା ରାକ୍ଷସର ନୀଳଜହରରୁ ଦେବୀଟିଏ କେମିତି ମୁକୁଳେଇପାରେ ଆଉ ଜଣଙ୍କର ଦେବୀତ୍ୱ । ମୁଁ ତ କେବେଠୁ ସମର୍ପି ଦେଇଛି ଦେହ ମନ ସବୁ ତୋ' ଆଡେ । ତୋ' ଗାଢ଼…

ଗଦାଧର ସାହୁ  ଥରେ ସ୍ଵପ୍ନରେ ମୋର ଭେଟ ହୋଇଥିଲା ଗୋଟେ ବିରାଟକାୟ ଅସୁର ସହିତ । ସେ ତା ବଳିଷ୍ଠ, ଲୋମସ ହାଡୁଆ ହାତରେ ମୋତେ ବାର ବାର ଟେକି ନେଉଥିଲା ତଳୁ ଉପରକୁ ଆହୁରି ଉପରକୁ ଆଉ ଫୋପାଡି ଦେଉଥିଲା ତଳକୁ ଯେଉଁଠି ଥିଲା କୁଢ କୁଢ ହାଡ କେଉଁଠି ଅକାତ କାତ କଳା ଡଅଁର ପାଣି ।…

ସୁକାନ୍ତି ରାଉତ  ମୁଁ ଜାଣିଛି ଦୁଃଖ ଦିନେ ସରିବ ଦୁଃଖ ସବୁ ସରିଗଲେ କହିଦେବି ତମକୁ କେମିତି ମୁଁ କିଣିନେଲି ପୃଥିବୀର ସୁଖ ପଚାରିବ ନାହିଁ ମୋତେ ମୋ ଦୁଃଖର ଦିନ ସବୁ ଥିଲା କେମିତିକା ମୋ ଲୁହର ରଙ୍ଗ ଧୂସର କି ନୀଳ କହିଦେଲେ କାଳେ ଭୁଲ୍ ହେବ ଜୀବନର ଜଟିଳ ଅଙ୍କ । ଭୁଲିନାହିଁ…

ରଶ୍ମି ରଞ୍ଜନ ରାଉତ କିଏ ଜିତୁ, କିଏ ହାରୁ ଯିଏ ସରକାର ଗଢୁଛି ଗଢୁ କିଛି ପରବାୟ ନାହିଁ ଅଥଚ ଦେଶ ସୁକ୍ଷିତ ରହୁ । ଅଧର୍ମର ଧ୍ୱଜାଧରି କେହି ନଗାଆନ୍ତୁ ମୋ ଦେଶର ଜାତୀୟ ସଙ୍ଗୀତ । ରକ୍ତ ରଙ୍ଗରେ ନବଦଳୁ ଗଙ୍ଗା, ଜମୁନା କି ମହାନଦୀର ଜଳ । ନଭାଙ୍ଗୁ ବିଶ୍ୱାସର ମନ୍ଦିର…

ଶୁଭ୍ରାଂଶୁ ଶେଖର ମାହୁନ୍ତ ମାଆର ମମତା ଅତୁଳନୀୟ ଯେ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଥାଏ ଯେ ଭରା , ସ୍ନେହର ପଣତ ଢାଙ୍କିଥାଏ ସିଏ ସଦା ସେ ଜୀବନସାରା । ନିଃସ୍ବାର୍ଥ ସମ୍ପର୍କ ନିଃସର୍ତ୍ତ ବନ୍ଧନ ଥାଏ ତା' ସନ୍ତାନ ସହ, ଅଳି ଅର୍ଦ୍ଦଳି ସେ ପୂରଣ କରଇ ହୃଦୟରେ ଚାପି କୋହ । ଅନାବିଳ ସ୍ନେହ…

ବଳରାମ ପୂଜାରୀ ଏଇ ତ ସବୁଜିଆ ସ୍ୱର୍ଗ ପାଦତଳେ ପରସ୍ତ ପରସ୍ତ ପରିସ୍ଥିତି, ମଥାନ ଉପରେ ନୀଳଲେସା ସ୍ୱପ୍ନ, ଆମ ଧାରେ ହସରେ ଫିକ୍ କିନା ହସିଦିଏ ଝରଣା, ପାହାଡର ଛାତି କୁରୁଳେ , ଅଟକି ଯାଆନ୍ତି, ଗର୍ଭମୁକ୍ତ ମେଘମାନେ ସବୁ ଅଭାବିପଣ ଏଇଠି ଆଣ୍ଠେଇପଡେ , ସବୁ ଜଞାଳ, ସବୁ…

ଅଜୟ କୁମାର ମହାନ୍ତି  ପ୍ରେମର ରଙ୍ଗ କଣ ନିଆଁରେ ଚମକୁଥିଵା ସୁନା ଅଙ୍ଗାର ପରି ସାଧାରଣ ଆକାଶ ଅନନ୍ଯ ଶ୍ୟାମଳ ଅରୁଣିମା ଅସ୍ତରାଗର।। କେମିତି ତାର ଭାଷା କେଉଁ ଆଦିମ ନୀରବତା ଇନ୍ଦ୍ରିୟଙ୍କ ଯାଦୁଟୋନା ଅନ୍ଧମାନଙ୍କ ଲେଖା ବ୍ରେଲି ଅପହଞ୍ଚ ଛୁଏଁ ଅନଲାଇନ୍। ପ୍ରେମର କି ଥାଏ…

ଭାରତୀ ସରିତା ମହାନ୍ତି  ହୃଦ ଉପବନ ହେଉଛି ଦହନ ଅତୀତର ସ୍ମୃତି ଯାଉଛି ଭାସି ଶୋକ ସନ୍ତାପିତ ଦରଦୀ ହୃଦୟ ପ୍ରିୟର ଅପେକ୍ଷା କରିଛି ବସି। ପ୍ରୀତି ପୁଷ୍ପ ମାଳ ଯାଉଛି ମଉଳି ଗଭାର ଗଜରା ହେଉଛି ବାସି ସୁବାସିତ ଫୁଲ ଆଜି ବାସହୀନ ଅଭିମାନେ ପ୍ରିୟା ବସିଛି ରୁଷି। ପାଦର ପାଉଁଜି…

ପ୍ରସେନଜିତ୍ ସେଠୀ ଇଚ୍ଛା ହୁଏ ଦୌଡ଼ି ଯିବାକୁ ସକଳ ବୋଝକୁ ଅଜାଡ଼ି ଦେଇ ଅଧା ରାସ୍ତାରେ ଶାନ୍ତିର ନିଃଶ୍ୱାସଟେ ମାରି ନିଜେ ବାଛିଥିବା ରାସ୍ତାରେ ଆଗକୁ ଆଗକୁ ଯୋଉଠି କେବେ ବି ନଥିବ ଥକିବାର। କେତେ କଳ୍ପନା ଓ ସ୍ବପ୍ନ ସେ ରାସ୍ତାକୁ ନେଇ ଯାହା ଭରି ହୋଇ ରୁହନ୍ତା କୋମଳ…